del.icio.us network

Έχω αναφερθεί και παλιότερα [1] όπως και άλλοι bloggers [2],[3],[4] στο del.icio.us, μία υπηρεσία που επιτρέπει να κρατάμε bookmarks όχι στον υπολογιστή μας, αλλά on-line. Τα πλεονεκτήματα είναι πολλά, ανάμεσα στα οποία η δυνατότητα να βλέπουμε τα bookmarks μας από διαφορετικούς υπολογιστες, αλλά και να παρακολουθούμε (αν ο χρήστης τα έχει κάνει “δημόσια”) τα bookmarks κάποιου άλλου.

Το να βλέπεις τα bookmarks χρηστών που έχουν παρόμοια ενδιαφέροντα με εσένα έχει πολλή μεγάλη αξία, αφού ουσιαστικά είναι κάτι σαν “προτάσεις” από ανθρώπους που έχεις επιλέξει ο ίδιος. Σκεφτειτε πόσες φορές στέλνετε ή σας στέλνουν email με links για “κάτι ενδιαφέρον”, ε, το ίδιο πράγμα αλλά πολύ πιο βολικό!

Αυτή την “επικοινωνία”, το del.icio.us την πήγε πρόσφατα ένα βήμα παραπέρα με το “del.icio.us network”:

Your network connects you to other del.icio.us users — friends, family, even new people you run across while exploring del.icio.us. You can add people to your network and keep track of their latest bookmarks right here. And when you save new bookmarks, you can share them with people in your network simply by clicking on a username

Για να διευκολύνω όποιον θέλει να “παρακολουθεί” τα δικά μου bookmarks, έχω προσθέσει στο τέλος κάθε άρθρου μου στο blog το σχετικό link, ώστε να με προσθέσει στο network του. Ή, εναλλακτικά, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το vrypan links feed, όπου μπορείτε να βλέπετε τις διάφορες σελίδες που κάνω bookmark καθημερινά.

—
[1] vrypan|net|weblog: del.icio.us: μουραστείτε τα bookmarks σας
[2] simos75: del.icio.us, πολύ γευστικό
[3] Αστέρης Μασούρας del.icio.us-mania
[4] equilibrium: del.icio.us

Η Μακρυά Ουρά και η Χοντρή Κοιλιά

(updated, 2006-09-06)

Μετά την “Μακρυά Ουρά” (The Long Tail)… η “Χοντρή Κοιλιά” (Fat Belly). Ο Robert Young παρατηρεί αυτό που θα έπρεπε να είναι προφανές στο Digg that Fat Belly!.

Ενδιαφέρον. Θα το διαβάζω όλο (δεν το διάβασα ακόμη), στο μεταξύ, ακούω εντυπώσεις από όποιον προλάβει αν το μελετήσει πριν από εμένα :-)

2006-09-06: Ο Jason Calacanis συμπληρώνει το παραπάνω άρθρο παρουσιάζοντας τις σκέψεις του για αυτό που ονομάζει “τα 3 ‘C’: creatives, contributors, consumers”.
–
Διόρθωση: Αρχικά έγραψα ότι το άρθρο είναι του Om Malik, ενώ είναι γραμμένο από τον Robert Young.

Γιατί οι έξυπνοι άνθρωποι παρατάνε την συζήτηση

Και μία και στα σχόλια του προηγούμενου άρθρου αναφέρθηκε ο Jason Calacanis, μου άρεσε ένα από τα τελευταία posts του: why the intelligent people are walking away from the conversation.

Μου άρεσε γιατί μου θυμίζει αυτό που παρατηρώ συχνά (και στο blog μου): οι αναγνώστες λένε τις απόψεις τους μέχρι που 1-2 αρχίζουν (εκούσια ή ακούσια) να λένε τα δικά τους. Το θέμα της συζήτησης αλλάζει, τα υπονοούμενα γίνονται προσβολές και… οι υπόλοιποι αποχωρούν.

Ακούω πολλές φορές το επιχείρημα (για να δείξουν ποιά blogs έιναι πιο δημοφιλή) ότι το Χ ή το Ψ blog έχει 1.000.000 comments. Η αλήθεια είναι ότι αν κάποιος που έχει μία μέση επισκεψημότητα στο blog του θέλει να προκαλέσει 1.000 comments είναι πολύ εύκολο. Το δύσκολο είναι να υπάρχουν πολλά comments χωρίς να ξεφεύγουν από το θέμα. Δύσκολο έως αδύνατο, διότι στον απέραντο χώρο του internet, πάντα θα υπάρχει κάποιος να γαμήσει την συζήτηση, εκούσια ή ακούσια.

Ένα από τα πράγματα που κάνει σχετικά καλά το monitor είναι να παρακολουθεί ποιό άρθρο κάνει link σε κάποιο άλλο, δίνοντας στους αναγνώστες την δυνατότητα να παρακολουθήσουν μία “συζήτηση” που γίνεται σε ένα άλλο επίπεδο, μεταξύ blogs. Για παράδειγμα, προσθέτω ένα άρθρο και κάποιος αντί να βάλει comment στο δικό μου blog γράφει τις σκέψεις του στο δικό του (έχοντας φροντίσει να βάλει link από το ένα στο άλλο). Στο monitor θα εμφανιστεί κάτω από το άρθρο μου “1 εισερχόμενο link”, διευκολύνοντας έτσι κάποιον τρίτο να διαβάσει και το άλλο άρθρο. Νομίζω ότι αυτή η μέθοδος (όπως και τα trackbacks που δυστυχώς δεν υποστηρίζει το blogspot.com) επιτρέπουν μία καλύτερη “συζήτηση” (που μου θυμίζει τις “καλές εποχές” των εφημερίδων, τότε που τις διαβάζαμε, όταν άνοιγε ένα θέμα και οι αρθρογράφοι από εβδομάδα σε εβδομάδα ή και από εφημερίδα σε εφημερίδα, απαντούσαν ο ένας στον άλλο με άρθρα -και όχι με σχόλια).

λογοκρισία στα blogs -ε, μην υπερβάλουμε!

Η συζήτηση ξεκίνησε στα τελευταία σχόλια του άρθρου μου που παρουσίαζε το MindBlog (που θεωρείται ανταγωνιστικό του monitor που έχω φτιάξει εγώ): το MindBlog αρνήθηκε να περιλάβει το blog του Greek Gay Lolita για λόγους που (κατά βάση) ήταν “ηθικοί”.

Από κει και πέρα ξεκίνησε μία μεγάλη συζήτηση σε διάφορα blogs γύρω από το θέμα:
- Σιγά τα αυγά @Allou Fun Marx
- “Greekgaylolita και “απαραίτητη η γονική συναίνεση” @oistros
- αὐτὸς ὁ Ρόζος τοῦ ἀφαλοῦ ὅπου ἐκόπηκε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους @μούτρα
- This webpage has been denied by Parental Control @Χνούδι
- MindBlog @xberliner
- Πάει! Μπήκα στο τριπάκι του metablogging! @rodia

Όλοι οι παραπάνω “καταδικάζουν”, ο καθένας από λίγο διαφορετική οπτική γωνία το “κόψιμο” του GGL. Και σε αυτό είμαι μαζί τους -ώς ένα σημείο.

Μία μικρή παρένθεση.

Όταν άρχισε το monitor να μεγαλώνει βρέθηκα και εγώ στο δίλημμα: προσθέτω όσα blogs μου αρέσουν (για τον Α ή Β λόγο) ή όλα; Η πρώτη επιλογή θα οδηγούσε σε ένα monitor-εφημερίδα με εμένα κάτι σαν αρχισυντάκτη. Η ποιότητα (για όποιον έχει τα ίδια κριτήρια και ενδιαφέροντα με εμένα) θα ήταν καλύτερη και ο “θόρυβος” ελάχιστος. Αποφάσισα να τα βάζω όλα, γιατί ήθελα να υπάρχει ένας χώρος όπου να συνυπάρχουν όλοι, αλλά και διότι ως άνθρωπος που είμαι έτοιμος να συζητήσω τα πάντα δεν θεωρούσα ότι θα μπορούσα να τραβήξω μία γραμμή στο τί μπαίνει και τί όχι.

Χαίρομαι που η επιλογή μου χαρακτηρίστηκε από διάφορους ώς ένδειξη “ευρυχωρίας πνευματος” και είμαι περίφανος για αυτό. Και μάλλον, ακόμη και αν είχα επιλέξει να είναι πιο “κλειστό” το monitor, πολύ πιθανόν ο GGL και άλλα blogs με gay θεματολογία να περιλαμβάνονταν και πάλι. Και χαίρομαι που δεν αποφάσισα να δώσω στον ευατό μου την εξουσία του αρχισυντάκτη-κριτή γιατί πιστεύω ότι το internet λειτουργεί αλλιώς και διότι θα ήμουν πολύ λίγος σε ένα ρόλο που δεν μου πάει.

Κλείνει η παρένθεση εδώ.

Αλλά το να κατηγορεί κανείς το MindBlog ότι “λογοκρίνει”, πάει πολύ. Ο άνθρωπος έφτιαξε ένα site όπως το θέλει ο ίδιος. Με το ζόρι να του βάλουμε να προσθέσει και τον Α ή τον Β; ΟΚ, λέει “τα καλύτερα ελληνικά blogs”. Και άλλοι λένε “η καλύτερη μπύρα στον κόσμο”, “το καλύτερο αυτοκίνητο στην κατηγορία του” κ.λ. Προφανώς και για να καταλήξεις στο “καλύτερο” έχεις κάποια κριτήρια. Και εγώ μπορεί να γράψω ένα άρθρο που να λέω “οι καλύτερες παραλίες της Ελλάδας”. Και τί έγινε; Όσοι θεωρείτε τα κριτήριά του λανθασμένα προφανώς δεν θα πηγαίνετε στο site του. Όπως και άλλοι δεν επισκέπτονται το monitor γιατί δεν τους αρέσει.

Ίσως το μόνο λάθος του έκανε το MindBlog ήταν ότι δεν είπε “δεν σε προσθέτω γιατί δεν μου αρέσουν αυτά που γράφεις”. Όπως όλοι μας (πολλοί έστω), όταν βάζουμε links προς άλλα blogs που μας αρέσουν χωρίς να δώσουμε λογαριασμό στους υπόλοιπους.

Νομίζω ότι κάποιοι, θέλοντας να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους, χαρακτήρισαν ως λογοκρισία κάτι που δεν είναι λογοκρισία. Στο κάτω-κάτω αυτό είναι το καλό με τα blogs, κανένας δεν μπορεί να τα φιμώσει.

–
[UPDATE, 2006-09-04 00:34] Έκλεισα τα comments στο άρθρο αυτό αφού ξεφύγαμε σε άσχετα θέματα.

Ελλάδα-Ισπανία 47-70

Χάσαμε. :-(
Χάσαμε… :-(
Χάσαμε με διαφορά και άνετα. :-(

Δεύτεροι στον κόσμο. Ίσως το ότι δεν μας αρκεί η 2η θέση να είναι καλό -ίσως όχι.

Όπως και να έχει, μπράβο στα παιδιά της Εθνικής Μπάσκετ!

πού τους βρίσκουμε;

Κ. Καραμαλής (πρωθυπουργός):

«Με την ιστορική της νίκη και την πρόκρισή της στον Τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος η Εθνική Ομάδα Μπάσκετ έκανε και πάλι υπερήφανους τους όπου γης Έλληνες. Απέδειξε ότι η Ελλάδα, όταν πιστέψει στις δυνατότητές της, μπορεί», αναφέρει στο μήνυμά του ο Πρωθυπουργός [1]

(εγώ πάλι συμπεραίνω απλά ότι έχουμε γαμάτη ομάδα μπάσκετ)

Γ. Ορφανός (Υφυπουργός Αθλητισμού):

Η Εθνική ομάδα απέδειξε ότι είναι πάρα πολύ ισχυρή, ώστε τους ανίκητους Αμερικάνους να τους κάνει σήμερα να προσκυνήσουν [2]

(ώπα ρε γίγαντα, πήγαινε να σου φιλήσει τα πόδια ο Αμερικανός πρέσβης)

–
[1], [2]: πηγή: enet.gr