Αν και ο Blogger δεν μου αρέσει σαν engine γιατι του λείπουν διάφορα πράγματα (όπως categories/tags, trackbacks, κ.λ.) πρέπει να ομολογήσω ότι είναι ένα απλό, εύχρηστο και όμορφο εργαλείο για όσους θέλουν να έχουν ένα blog χωρίς να ταλαιπωρηθούν πολύ και να επικεντρωθούν στο τί γράφουν και όχι στις “τεχνικές” λεπτομέρειες…
Όσοι λοιπόν έχετε το blog σας στο Blogger, να επισκευθείτε αυτή την σελίδα, θα βρείτε μερικά πολύ ενδιαφέροντα templates καθώς και χρήσιμα tips.
Παρακολούθησα με ενδιαφέρον το free.e.paper και το Τέλος του. Συγχωρήστε όλοι οι εμπλεκόμενοι την κριτική από κάποιον που είναι “απ’ έξω” και μάλιστα την κάνει εκ των υστέρων, αλλά δεν έχω κακή διάθεση -αντίθετα ελπίζω κάποια από τα παρακάτω να βοηθήσουν σε αντίστοιχες προσπάθειες στο μελλόν.
Έχοντας συμμετοχή σε αντίστοιχες “ελεύθερες” και “ανοικτές” προσπάθειες παλιότερα, έχω καταλήξει ότι είναι καταδικασμένες να αποτύχουν αν δεν υπάρχει ένα σαφές πλαίσιο και κάποιος που να έχει την κοινή αποδοχή των άλλων ως “αρχηγός”. Ο Ναυτίλος γράφει για “την επικράτηση των ηλιθίων”, αλλά (χωρίς να αμφισβητώ την ύπαρξή τους) νομίζω ότι το πρόβλημα είναι οργανωτικό -πάρα πολλές απόψεις, πάρα πολλοί στόχοι, πάρα πολλές οπτικές γωνίες είναι αδύνατο να γενήσουν ΕΝΑ πράγμα…
Δείτε για παράδειγμα τα open source projects. Δεν ξέρω κανένα από αυτά που να ξεκίνησε “συλλογικά”. Αντίθετα, ξεκίνησαν από ένα άτομο ή μία μικρή ομάδα και η “μαζική” συμμετοχή ήρθε μετά, σε ένα στάδιο που το project είχε μία σαφή υπόσταση, “ύφος” και “χαρακτηριστικά”. Επίσης, οι αρχικοί ιδρυτές είχαν, έστω και defacto, ηγετικό ρόλο.
Νομίζω ότι αν έχετε σκοπό να ξαναπροσπαθήσετε η καλύτερη στρατηγική θα ήταν να ξεκινήσετε 2-3 ή όσοι τέλος πάντων γνωρίζετε ότι ταιριάζουν τα χνώτα σας και οι στόχοι σας και μετά όταν θα υπάρχει “κάτι” (ακόμη και αν δεν είναι στην μορφή που θα θέλατε, π.χ. ας είναι σε ηλεκτρονική μορφή, PDF και όχι τυπωμένο), τότε να ανοίξετε τις πόρτες και να καλέσετε όποιον θέλει να ενώσει τις δυνάμεις του μαζί σας.
Θα περιμένω με ενδιαφέρον όποια νέα σας προσπάθεια, μην το βάλετε κάτω!
Με αφορμή το Κατά Τόλκιν – μέρος πρώτο.…
Μπορεί να πει κανείς ότι μεγάλωσα με τον Τόλκιν. Τέλος πάντων, υπερβολή, αλλά θυμάμαι όταν η μητέρα μου μου έφερε ένα βιβλίο με ένα δράκο απ’ έξω, πρέπει να ήμουν τετάρτη δημοτικού, εκδόσεις Κέδρος, με τίτλο Χόμπιτ. Το καταβρόχθησα. Μετά, πήγαινα πρώτη γυμνασίου όταν ένας καθηγητής μας πρότεινε να διαβάσουμε το ίδιο βιβλίο, τότε ίσως λίγο αργότερα πρέπει να κυκλοφόρησε και η μετάφραση του πρώτου βιβλίου της τριλογίας του ‘Αρχοντα των Δαχτυλιδιών που επίσης διάβασα μετά μανίας και σχετικά κοντά δανίστηκα την τριλογία στα Αγγλικά από μία καθηγήτριά μου -δεν μπορούσα να περιμένω πότε θα βγει η μετάφραση.
Μου αρέσει ο Τόλκιν ή μάλλον τα βιβλία του (στο κάτω-κάτω για αυτά μιλάμε). Είχα πει πολλές φορές ότι όταν θα κάνω παιδιά θα τους τα διαβάζω σαν παραμύθια, φαντάζομαι μία φτηνή δικαιολογία για να ξαναμπώ στον μαγικό κόσμο τους.
Η “επίθεση” της penguin_witch στον Τόλκιν με ξάφνιασε αλλά διαβάζοντάς την προσεκτικά βλέπω ότι έχει λογικά επιχειρήματα. Γιατί όμως δεν συμφωνώ, αν και μάλλον οι ιδεολογίες μας είναι κοντά; Γιατί εγώ διακρίνω στα βιβλία του Τόλκιν μία βαθιά αγάπη για το άτομο, για τις δυνατότητές του να αλλάξει την ιστορία, επμιστοσύνη στην φιλία και μία βαθιά και αντικειμενική σπουδή στις διάφορες πτυχές της ανθρώπινης φύσης;
Ίσως γιατί (και εδώ βοηθήσετε με όσοι έχετε καλύτερες βάσεις στην φιλοσοφία), το συμπέρασμα εξαρτάται περισσότερο από τον παρατηρητή. Μήπως ο παρατηρητής (εδώ θυμήθηκα τον Heisenberg) είναι μέρος του πειράματος; Μήπως ο αναλυτής είναι μέρος της ανάλυσης, μερικές φορές ακόμη περισσότερο από το ίδιο το αντικείμενό της; Μήπως όταν το αντικείμενο της παρατήρησης είναι ένα έργο τέχνης, “εμπεριέχει όλες τις δυνατές καταστάσεις”, όπως η γάτα του Schrödinger; (επαναλαμβάνω ότι θα εκτιμούσα την βοήθεια σας, δεν μπορεί, στον χώρο της τέχνης και της φιλοσοφίας, κάποιος θα έχει περιγράψει καλύτερα αυτό που θέλω να πώ!)
Ίσως και να κάνω λάθος, αλλά αυτό θα εξηγούσε γιατί για εμένα η παρουσία των βασιλιάδων στον Τόλκιν είναι επουσιώδης ή καθαρά “τεχνική” (πώς αλλιώς θα γράψεις παραμύθι;) ενώ για άλλους ενδεικτική της ιδεολογίας του συγγραφέα. Το ελπίζω, αλλιώς θα πρέπει να ανυσηχώ ότι είμαι βασιλόφορονας και φασίστας…
Personal note για μελλοντική χρήση.
Έχοντας σετάρει το vmware με host-only network interface, ρυθμίζουμε το routing του Linux (host) ως εξής:
echo 1 > /proc/sys/net/ipv4/ip_forward
iptables –flush
iptables –table nat –flush
iptables –delete-chain
iptables –table nat –delete-chain
iptables –table nat –append POSTROUTING –out-interface eth1 -j MASQUERADE
iptables –append FORWARD –in-interface vmnet1 -j ACCEPT
επίσης, μπορούμε να ρυθμίσουμε το host-only interface στο /etc/vmware/vmnet1/
Εκ των υστέρων σημείωση: Το post αυτό το είχα σώσει σαν draft απο χθές, είπα να το ξανασκευτώ πιο ήρεμα πριν το δημοσιεύσω… Διάβασα όμως το Μακεδονικό (Don’t Kiss The Frog) και συμφωνώ. Ορίστε λοιπόν…
—
Να λοιπόν που φτάσαμε πάλι να ασχολούμαστε με το “Μακεδονικό” ή μήπως το “Σκοπιανό”; Η μπλογκόσφαιρά μου γεμάτη αρνητικά σχόλια για τους χειρισμούς της κυβέρνησης, στο θέμα αναφέρονται άμμεσα ο NickTheCreek, η μαμά Σοφίας στο digital-era, το (Κατά) Τεκμήριο και εμμέσως ο ΝΑΥΤΙΛΟΣ… Το συμέρασμα από όλα αυτά που διαβάζω είναι ότι “είμαστε εναντίον της λύσης που μας προτείνετε”. Και συμφωνώ.
Αλλά, για μία ακόμη φορά, όπως πάντα, λέμε τι ΔΕΝ μας αρέσει. (Παρεπιπτώντως, αυτός είναι και ένας πολύ εύκολος τρόπος να συμφωνούμε μεταξύ μας, είναι πολύ πιο εύκολο να συμφωνήσει μία ομάδα ανθρώπων στο ότι διαφωνούν όλοι με κάτι.) Κανένας δεν λέει την λύση που θα ήθελε, που θα θεωρούσε αποδεκτή. Βολεύονται και οι πολιτικοί -εύκολο να κατακρίνεις, δύσκολο να προτείνεις, ακόμη πιο δύσκολο αν είσαι κυβέρνηση και πρέπει να το υλοποιήσεις.
Προσοχή, δεν υπερασπίζομαι σε καμία περίπτωση την κυβέρνηση η οποία δεν μου αρέσει σε πολλά πράγματα. Αλλά έχω βαρεθεί να ακούω αρνήσεις (όπως όλοι είμαστε “κατά της παγκοσμιοποίησης”, αλλά ο καθένας την ορίζει διαφορετικά και είναι εναντίον για άλλους λόγους -ρατσιστικούς, ιδεολογικοπολιτικούς, οικολογικούς, προσωπικούς, συναισθηματικούς, εθνικιστικούς…)
Και θυμάμαι, το 1992 όταν πήγα και εγώ στην μοναδική πορεία στην οποία έχω συμμετάσχει, για να βροντοφωνάξω “η Μακεδονία είναι Ελληνική”. Μοναδική γιατί συνειδητοποίησα ότι η μάζα έχει δύναμη, αλλά η μάζα παρασύρεται και η φωνή μου που ενώνεται μαζικά με άλλες ακούγεται διαφορετικά και δεν λέει αυτά που εγώ εννοώ.
Ας πούμε λοιπόν τί ΘΕΛΟΥΜΕ και όχι τί ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ.
Εγώ λοιπόν θέλω μία λύση που να αναγνωρίζει το κράτος της FUROM με όποιο όνομα γουστάρει, αλλά στην περίπτωση που αυτό περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία, να κάνει σαφές ότι το ίδιο όνομα χρησιμοποιείται και για να περιγράψει μία περιοχή της Ελλάδας. Θέλουν να ονομαστούν Μακεδονία; Ας ονομαστούν. Θα προτιμούσα να ονομαστούν Νέα Αθήνα ή ακόμη Παναγιώτηδες ή Παναγιωτέικα, αλλά αφού προτιμούν το Μακεδονία, ας το χρησιμοποιήσουν.
Και με την ευκαιρία, αυτή η λογική ότι “η λέξη ήταν δική μας, δική μας, δική μας” ας σταματήσει. Ήταν. Αν θέλουμε να αναγνωρίζεται και τώρα ως δική μας, ας αναδείξουμε την περιοχή, το όνομα, το brand… Ώστε να αναγνωρίζεται και πάλι ως δική μας. Καιρός να κερδίσουμε και κάτι με το σπαθί μας και να σταματήσουμε να τρώμε από τα έτοιμα των προγόνων. Ίσως τότε να σταματούσαμε να αισαθνόμαστε κομπλεξικά και να είχαμε την ίδια αντίδραση με ένα σταρ που μαθαίνει ότι βαφτίζουν παιδιά με το όνομά του – “μεγάλη επιτυχία η Μακεδονία, είναι πολύ της μόδας, όλα τα νέα κράτη Μακεδονία τα ονομάζουν αυτή την εποχή”, να λέμε με περιφάνεια….